Za Frankiem Muschalle było jedenaście lat klasycznej nauki gry na fortepianie, gdy w wieku 19 lat porwał go boogie-woogie. Porzucił studia nauczycielskie i odtąd poświęcił się wyłącznie tej muzyce. Jego drogowskazami są legendarne trio Albert Ammons, Pete Johnson i Meade Lux Lewis, a także Little Brother Montgomery i Cow Cow Davenport. To od nich nauczył się sztuki sprawiania, by lewa ręka brzmiała jak cała sekcja rytmiczna.
Debiutancki album „Great Boogie Woogie News“ ukazał się w 1995 roku nakładem wiedeńskiej wytwórni Document Records, dwa lata później pojawił się „Battin' the Boogie”. Pianista urodzony w 1969 roku w Bünde koncertował z Mojo Blues Band po Austrii i Karolinie Południowej, a z Axel Zwingenbergerem i Vince Weberem toczył piano battles. Jednym z najważniejszych momentów była w 2002 roku seria koncertów z okazji 40. rocznicy American Folk Blues Festival w Eisenach, gdzie grał z Hubertem Sumlinem, Careym Bellem i Louisiana Redem.
Obecnie Muschalle mieszka w Berlinie i wydał około 15 albumów. W 2011 roku otrzymał German Boogie Woogie Award Pinetop jako pianista roku, a w 2019 wraz ze swoim triem nagrodę Keeper of the Flame przyznawaną przez Osnabrücker Jazzclubs Park Lane. W tym samym roku Goethe-Institut zaprosił go na koncerty do Chicago, Houston, Cincinnati i Ottawy, a kilka miesięcy później na trasę koncertową do Atlanty.
Muschalle występuje solo, w duecie i w trio. W trio grają z nim Dirk Engelmeyer na perkusji i wokalu oraz Matthias Klüter na kontrabasie, czyli w składzie, który od dziesięcioleci występuje razem. Obok klasyków takich jak „Boogie Woogie Stomp” czy „The Sheik of Araby” pojawiają się autorskie kompozycje, a program często wzbogacają wyprawy w stronę chicago bluesa i swingujących ballad. Z saksofonistą i klarnecistą Stephanem Holsteinem tworzy również własny duet.
Słyszalna jest tu klasyczna szkoła: kontrabas prowadzi równo, nawet przy dużym tempie, a prawa ręka wprowadza tremola, triole i riffy z precyzyjną dynamiką. Zamiast samej wirtuozerii Muschalle rozwija z krótkich motywów małe opowieści. W Dreźnie grał w Coselpalais i kilkakrotnie podczas Dixieland-Festival, a tam widać, jak dobrze sam fortepian może stawić czoła każdej brassbandzie.
