Połączenie paryskiego swingu Oliviera Franca
W 2009 roku Olivier Franc wystąpił w zespole Marciac w sekstecie z Wyntonem Marsalisem i Bobem Wilberem; powrócił tam w 2022 roku u boku Marsalisa. Zaproszenie otrzymał muzyk, którego francuscy krytycy od dziesięcioleci uważają za prawowitego następcę Sidneya Becheta.
Franc dorastał przy tej muzyce. Jego ojciec, René Franc, był klarnecistą w orkiestrach Pierre'a Braslavsky'ego i André Réwéliotty'ego, z którymi Bechet występował podczas swojego pobytu we Francji. Olivier, urodzony w 1953 roku, zaczął grać jazz na początku lat 70. i założył własny zespół w 1976 roku. Trzy lata później Académie du Jazz przyznała mu nagrodę Prix Sidney Bechet, a Hot Club de France uhonorował go w 1997 roku za album „Swing Folies” i w 2012 roku za „Ellington Mood”.
Od 2006 roku gra na saksofonie sopranowym Becheta. Instrument został wystawiony na aukcji, a następnie nabył go szwajcarski entuzjasta i powierzył go Francowi. Od razu słychać, dlaczego: brzmienie ma korpus sięgający do niższego rejestru, vibrato rezonuje swobodnie, a frazy rozwijają się z dramaturgią, która czyni nagrania Becheta tak charakterystycznymi. Franc nie kopiuje po prostu solówek. Komponuje własne utwory w tym stylu i zestawia je z „Petite Fleur” lub interpretacją „Summertime” Becheta.
Jego syn, Jean-Baptiste Franc, gra na fortepianie w kwintecie. Gra krokiem, silną lewą ręką, wyszkoloną w stylu Jamesa P. Johnsona i Donalda Lamberta, co stanowi fundament dla sopranu, który nie wymaga banjo. Puzon Benoît de Flamesnila, wieloletniego współpracownika, odpowiada melodyjnymi kontrapunktami, inspirowanymi mistrzami lat 30. i 40. XX wieku, takimi jak Vic Dickenson. Kontrabas i perkusja nadają swingowi luźny, lekki i taneczny charakter.
Rodzina Franc odcisnęła swoje piętno na Dreźnie. René i Olivier byli częstymi gośćmi Festiwalu Dixielandu, a nawet wystąpili razem na 30. edycji. Później, Olivier's Bechet Band grał w Operze Drezdeńskiej, a występy w Lincoln Center i Symphony Space w Nowym Jorku, w paryskiej Olympii i Victoria Hall w Genewie również są częścią historii zespołu. Z Jean-Baptiste'em na fortepianie, zespół jest teraz reprezentowany przez trzecie pokolenie, a brzmienie instrumentu Becheta wciąż podróżuje.