Lalka szmaciana

Kiedy Bessie Smith nagrała „Empty Bed Blues” w 1928 roku, puzonista Charlie Green komentował każdą z jej partii sugestywnymi łukami. Rag Doll wzorował się właśnie na tym składzie wokalnym, puzonie i fortepianie. Zespół postrzega siebie jako żeńskie trio klasycznego bluesa, odmiany bluesa, która po raz pierwszy została nagrana w 1920 roku i przeszła do historii dzięki swoim pewnym siebie wokalistkom.

Zespół Rag Doll został założony w 2012 roku przez wokalistkę i pianistkę Amy Protscher, które zgodziły się co do jednego: winę ponosi Bessie Smith. Od tego czasu berlińscy muzycy poświęcają się repertuarowi Cesarzowej Bluesa i jej współczesnych: Ma Rainey, Ethel Waters i Alberty Hunter. Opowiadają też swoje historie i wnoszą do tych piosenek surowy, szczery humor.

Fortepian jest sercem zespołu, działającym na potrzeby całej sekcji rytmicznej. Amy Protscher kładzie podwaliny w utworze Harlem Stride, gdzie lewa ręka skacze między basem a akordem, z ciężkim krokiem w Barrelhouse i z wirującym Boogie Woogie. Ulrikke Hanspach-Torkildsen z Oslo gra na puzonie. Jej instrument przejmuje rolę instrumentów dętych w starych nagraniach: reaguje na wokale, dodaje glissanda i growle oraz napędza refren.

Debiutancki album „Beneath The Crown Of The Empress” został nagrany na żywo przed publicznością w lutym 2020 roku, całkowicie bez trzasków charakterystycznych dla płyt szelakowych. Znajdują się na nim takie klasyki jak „Prove It On Me Blues” Ma Rainey, „Empty Bed Blues” Bessie Smith i „My Castle's Rockin'” Alberty Hunter. Album rozpoczyna się dynamiczną, rockandrollową wersją utworu Denise LaSalle, co świadczy o swobodnym podejściu tria do swojego materiału.

Rag Doll nie dąży do muzealnej rekonstrukcji. Muzykantki piszą własne utwory w historycznym stylu i aranżują nowszą muzykę w estetyce lat dwudziestych. Na swoim kanale YouTube gromadzą ponadto wywiady oraz fragmenty koncertów poświęcone historii Classic Blues. Na żywo zamieniają każdą scenę w Juke Joint, a gdy puzon po raz pierwszy zaryczy zza wokalu, łatwo zrozumieć, dlaczego Bessie Smith właśnie takiego brzmienia szukała.