Kto ma w pamięci Caravan Palace, Brian Setzer Orchestra albo Diablo Swing Orchestra, odnajdzie w Tarmac Rodéo znajome punkty odniesienia. Kwintet z Angers od 2015 roku łączy brzmienie dęciaków z lat dwudziestych z rockową gitarą i elektronicznymi beatami. We Francji nazywa się to jazz-punkiem albo swing-punkiem, a motto zespołu jest krótkie: Swing is not dead.
Program został pomyślany jako kabaret. Puzonista i wokalista Julien Jolis występuje jako Rod Lazar, jako chełpliwy crooner i mistrz ceremonii wymyślonego speakeasy. Naprzeciwko niego stoi Lady Suzie jako diva domu. Oboje dzielą mikrofon, sprzeczają się, flirtują i opowiadają, raz po francusku, raz po angielsku. Trębacz Boniface, gitarzysta Marty i perkusista Tony dopełniają zespół, a każda postać ma własną rolę. Ponieważ show jest precyzyjnie wyreżyserowane, zespół występuje wyłącznie w tym stałym składzie.
Pod względem muzycznym zderzają się tu dwa światy. Trąbka i puzon prowadzą frazy znane z Hot Jazzu i Dixielandu, z breakami i krótkimi riffami. Gitara elektryczna przeciwstawia im przesterowane akordy rock and rollowe, a perkusja napędza całość elementami elektroniki. Nie ma basu, fundament tworzą gitara i perkusja. Obok własnych kompozycji pojawiają się też świeżo zaaranżowane covery, które słyszalnie skracają dystans między 1925 rokiem a dziś.
Piosenki opowiadają o gangsterach, prohibicji, miłości i drobnych codziennych historiach. Po Saltimbanque Prohibition z 2019 roku w 2023 ukazał się album Grands Soirs z utworami takimi jak Jukebox; do najsłynniejszych numerów zespołu należy Very Bad Swing.
Tarmac Rodéo zagrał około 300 koncertów we Francji i za granicą, zarówno na scenach festiwalowych, jak i na ulicach. Na potrzeby występów ulicznych zespół opracował własny, mobilny system nagłośnienia, który zespół zabiera ze sobą w zaułki, niosąc gitary i sprzęt elektroniczny. W 2026 roku zagrali w trzech lokalizacjach w centrum miasta w ramach programu Off na Nice Jazz Fest, a tego samego lata również w Village du Off w Awinionie. Kwintet wnosi perspektywę outsidera na festiwal dixielandowy, a ta perspektywa pokazuje, jak silny wpływ rocka był już obecny w muzyce epoki prohibicji.
