Zaczęło się w 2001 roku w gronie przyjaciół w Bergen op Zoom, i od razu z pełnym zaangażowaniem. Przez rok młodzi Brabanczycy pracowali nad repertuarem, aż w sierpniu 2002 po raz pierwszy wystąpili publicznie: na tarasie Pola, swojego gospodarza. Z tamtego letniego dnia narodził się zespół, który dziś jest zapraszany na festiwale jazzowe w połowie Europy i poza nią.
The OhnO! Jazzband ma duży skład i słychać to od razu. Alain Sebregts i Yasta Michielse grają na trąbce, Leonard Bogers i Victor Hopmans na puzonie, Dirk Proost na saksofonie altowym, a Rob Marrees na saksofonie tenorowym. Sześciu dęciaków tworzy sekcję, która potrafi jednocześnie prowadzić melodię i odpowiadać na nią: trąbki nadają kierunek, puzony kontrują riffami, saksofony wypełniają środek brzmienia. Tak powstaje call and response parady ulicznej, z siłą brass bandu.
Pod spodem znajduje się fundament zbudowany również podwójnie. Rogier Stuart i Olivier Vermeulen grają na banjo, Roel van Daele na sousafonie, a do tego dochodzą tarka, werbel i wielki bęben. Ta sekcja rytmiczna jest stworzona do marszu. Wielki bęben akcentuje uderzenia, werbel dorzuca synkopy, sousafon i banja utrzymują dwumiarowy puls, a tarka trzaska nad wszystkim. Kto za tym nie podąża, ten wypada z rytmu.
Muzycznie zespół obejmuje bardzo szerokie spektrum. New Orleans Traditionals i Dixieland stoją obok swingującego bluesa oraz energetycznych, szybkich numerów na sekcję dętą. Od czasu do czasu zespół sięga po funkowy groove, a nowoczesne formacje z Nowego Orleanu, takie jak Rebirth Brass Band, wyraźnie odcisnęły tu swój ślad. Utwory takie jak Steamin' Blues czy Everybody Loves Saturday Night pokazują obie strony zespołu.
Lista występów sięga od Breda Jazz Festival, Jazz in Duketown i North Sea Round Town przez Jazz Tage Lenk w Szwajcarii aż po Israel Festival. Na 2027 rok Riverboat Jazz Festival w duńskim Silkeborg zaprosił ten zespół.
W Dresden Brabanter wielokrotnie dali już o sobie znać. W 2023 roku grali w Hauptbahnhof, a w 2024 w Hotel Königstein. Takie miejsca leżą tej kapeli, bo nie potrzebuje ona sceny, by rozpocząć święto: wystarczy, że wielki bęben zada pierwszy cios, a sześciu dęciaków dołącza.
