Stoją Państwo na pokładzie, pod Wami drży ponadstuletnia maszyna parowa, przed Państwem przesuwa się starówka, a gdy statki się mijają, z sąsiednich łodzi dobiega brzmienie kolejnych zespołów. Tak zaczyna się Riverboat-Shuffle naszego festiwalu: najstarsza i największa flota parowców bocznokołowych na świecie, każdy statek obsadzony zespołami ze sceny traditional jazzu, każdy o innym charakterze, od New Orleans po swing. Takiej konfiguracji, kilku czołowych zespołów jednocześnie na kilku pływających scenach, nie ma nigdzie indziej na świecie. Mijając Elbschlösser, przepływając pod Błękitnym Cudem i kierując się ku Pillnitz, znawcy planują więc przyjazd właśnie na czwartek. Kto go przegapi, może w piątek popłynąć tą samą trasą podczas Riverboat-Sonderfahrt, przy mniejszej obsadzie, bez wielkiej formacji floty. Miejsca na 2027 rok, jak co roku, wyprzedadzą się na długo przed rozpoczęciem festiwalu. Kto chce wziąć udział, powinien zarezerwować miejsce na pokładzie, gdy tylko ruszy przedsprzedaż.

Dziesięciu muzyków, na co dzień członkowie wielkich berlińskich orkiestr, takich jak Deutsche Oper czy RSO Berlin, na jeden wieczór stają się klasykami z przymusową licencją na jazzowanie — to zespół, który raczej trzeba zobaczyć, niż tylko usłyszeć. Od 1989 roku Brass Band Berlin pod kierownictwem Thomasa Hoffmanna gra klasykę na opak: Wagner i Bach zostają „zjazzowani”, Szagijanowy taniec z szablami Chaczaturiana i Bolero Ravela spotykają Goodmana, Basiego i Dziki Zachód; pomiędzy tym Hoffmann czyta wiersze, a Typewriter Lery’ego Andersona wygrywa na prawdziwej maszynie do pisania. Ci sami muzycy w swoich macierzystych orkiestrach akompaniują zwykle Pavarottiemu czy Netrebko, tutaj grają z tą samą precyzją — do słuchania, oglądania i śmiechu. Każdy z dziesięciu jest solistą na swoim instrumencie, ale sięga też po gwizdek, plastikową kaczkę czy trąbkę syrenę. Z tego wszystkiego powstaje mniej koncert niż pełen energii show między kabaretem a klasyką, które regularnie kończy się owacjami na stojąco.