Moment, w którym Bernita Bush zdecydowała się zostać piosenkarką, ma swój tytuł: „Killing Me Softly” Roberty Flack. Do tego czasu pochodząca z Cincinnati w stanie Ohio śpiewała już w chórze kościoła luterańskiego, a wkrótce także jako solistka, i grała na altówce w szkolnej orkiestrze. Mahalia Jackson i Golden Gate Quartet były jej pierwszymi wzorami do naśladowania; później do jej repertuaru dołączyli Aretha Franklin i zespół The Temptations.
Przeprowadziła się do Szwajcarii w 1980 roku i obecnie mieszka w Lommiswil niedaleko Solury. W Szwajcarskiej Szkole Jazzu w Bernie pracowała z Sandym Pattonem nad frazowaniem i interpretacją. „W jazzie potrzebna jest osobista forma ekspresji” – mówi, a za swoje przewodniczki podaje Ellę Fitzgerald i Sarah Vaughan.
Jej szkołą muzyczną był big band. W latach 1983-1998 śpiewała w Ambassador Big Band Solothurn, którego repertuar opierał się na brzmieniu Glenna Millera i Counta Basiego. Później była wokalistką Ambass Town Jazz Band. Ich album „Blues Forever” zawiera utwory „Clarinet Marmalade” i „Copenhagen” oraz „Is You Is, or Is You Ain't My Baby” Louisa Jordana. Na festiwalu Jazz am Märetplatz dzieliła scenę z Warrenem Vaché, Allanem Vaché i Johnem Barnesem.
Jimmy Woode, basista orkiestry Duke'a Ellingtona w latach 50., napisał wkładkę do jej własnego albumu „Steppin' Out” w 2002 roku. Następnie zagrała koncerty w Jazz Boat na Montreux Jazz Festival oraz z Leroyem Jonesem i Liliane Boutté, dwoma wielkimi artystami z Nowego Orleanu. W 2014 roku nagrała „That's a Plenty” z zespołem Wolverines Jazz Band z Berna, założonym w 1961 roku, z utworami „West End Blues” i „Creole Love Call”.
Do Drezna sprowadza ją gospel. Z Thomas Stelzer Gospel Crew występowała już tutaj jako solistka, a teraz zaśpiewa w Schlosskapelle des Residenzschlosses. To pierwszy koncert gospel w kościele, jaki INTERNATIONALES DIXIELAND FESTIVAL oferuje od 1992 roku, a zarazem wieczór poświęcony pamięci Chris Barber, z którym Stelzer grała.
