W orkiestrze symfonicznej muzycy smyczkowi siedzą z przodu, a instrumenty dęte blaszane i perkusyjne z tyłu. Thomas Hoffmann, perkusista orkiestry Deutsche Oper Berlin od 1977 roku i jej główny perkusista, chciał odwrócić ten układ. W 1989 roku założył Brass Band Berlin, a pomysł ten szybko znalazł zwolenników w jego własnej orkiestrze oraz wśród innych czołowych orkiestr berlińskich.
Motto brzmi: „Klasyka, Jazz i Komedia, Muzyka z Dowcipem, Wdziękiem i Frakami”, a każde słowo jest traktowane poważnie. Na scenie stoi jedenastu muzyków, wszyscy w frakach. Ich wzorem są występy wielkich orkiestr swingowych, a zwłaszcza Spike Jones, który w latach 40. XX wieku rozmontował muzykę klasyczną i popularną za pomocą trąbek, strzałów z pistoletu i krowich dzwonków.
Hoffmann to lider zespołu, wokalista, konferansjer i perkusista w jednej osobie. Ze swojego stanowiska perkusyjnego spieszy do ksylofonu, mikrofonu, a potem z powrotem do gongu i dzwonka. W międzyczasie rozbrzmiewa ostrzegawczy strzał, skrzypi gumowa kaczuszka i wyje róg. Sam gra na ksylofonie „Taniec z szablami” Chaczaturiana, a w „Carmen Suite” Bizeta muzyka oscyluje między sambą a ragtimem. W tym samym czasie drugi perkusista podtrzymuje rytm, nawet gdy lider trąbi.
Żart działa, ponieważ muzyka jest precyzyjnie wykonana. Repertuar sięga od marsza triumfalnego Verdiego z „Aidy” i „Boléro” Ravela, przez Bacha i Wagnera, po Glenna Millera i Beatlesów. W ragtime'ie Euday L. Bowmana trzy klarnety toczą muzyczny pojedynek; w innym miejscu muzyk dęty wykorzystuje oddech okrężny, aby utrzymać dźwięk tak długo, że publiczność wstrzymuje oddech. Sam Hoffmann współpracował z Pavarottim, Carrerasem, Rolando Villazónem i Anną Netrebko, a także dzielił scenę z Robbiem Williamsem.
W Berliner Konzerthaus i w Filharmonii koncerty są regularnie wyprzedane, a gościnne występy odbywają się w Hamburger Elbphilharmonie, w Düsseldorfer Tonhalle i w Bremer Glocke. Tam zespół wkroczył w Nowy Rok przez parkiet przy dźwiękach „When the Saints Go Marching In”, w czerwonych muszkach i pasach smokingowych.
Na Dixieland-Festival zespół wnosi barwę, którą rzadko się słyszy: New Orleans w wykonaniu muzyków orkiestrowych. Marsz, którym muzycy wkraczają, należy do obu światów.