Każdy, kto zna Caravan Palace, Brian Setzer Orchestra czy Diablo Swing Orchestra, znajdzie w Tarmac Rodéo znajome nawiązania. Od 2015 roku ten kwintet z Angers łączy brzmienie instrumentów dętych z lat 20. XX wieku z rockową gitarą i elektronicznymi bitami. Efekt ten znany jest we Francji jako jazz-punk lub swing-punk, a motto zespołu brzmi prosto: Swing nie umarł.
Scena została pomyślana jako kabaret. Puzonista i wokalista Julien Jolis występuje jako Rod Lazar, chełpliwy crooner i mistrz ceremonii zmyślonego speakeasy. Naprzeciw niego stoi Lady Suzie jako domowa diva. Oboje dzielą jeden mikrofon, kłócą się, flirtują i opowiadają, raz po francusku, raz po angielsku. Trębacz Boniface, gitarzysta Marty i perkusista Tony dopełniają ten zespół, a każda postać ma własną rolę. Ponieważ show jest precyzyjnie choreograficznie przygotowane, zespół występuje wyłącznie w tym stałym składzie.
Muzycznie, dwa światy zderzają się tu ze sobą. Trąbka i puzon grają linie nawiązujące do gorącego jazzu i dixielandu, z przerwami i zwięzłymi riffami. Gitara elektryczna kontratakuje przesterowanymi akordami rock'n'rollowymi, a perkusja napędza muzykę elektronicznymi elementami. Nie ma tu basu; fundamentem są gitara i perkusja. Obok autorskich kompozycji pojawia się kilka nowo zaaranżowanych coverów, które dźwięcznie łączą lata 1925 z dniem dzisiejszym.
Piosenki opowiadają o gangsterach, prohibicji, miłości i codziennych historiach. Po albumie „Saltimbanque Prohibition” z 2019 roku, w 2023 roku ukazał się album „Grands Soirs”, zawierający utwory takie jak „Jukebox”; jednym z najbardziej znanych utworów zespołu jest „Very Bad Swing”.
Tarmac Rodéo zagrał około 300 koncertów we Francji i za granicą, zarówno na scenach festiwalowych, jak i na ulicy. Na występy uliczne powstał własny mobilny system nagłośnieniowy, dzięki któremu zespół wędruje przez uliczki, zabierając ze sobą gitarę i elektronikę. W ten sposób grupa wystąpiła w 2026 roku w programie Off Nice Jazz Fest w trzech miejscach w centrum miasta, a tego samego lata także w Village du Off w Avignon. Na Dixieland-Festival kwartet wnosi spojrzenie z zewnątrz, a to spojrzenie pokazuje, ile rocka kryje się już w muzyce epoki prohibicji.
