Nazwa pochodzi z greki. Allotrios oznacza dziwny, osobliwy; w języku bawarskim stało się to nonsensem. Nazwa pochodzi bezpośrednio od monachijskiego klubu jazzowego. Jego właściciel, Hermann Kügler, chciał mieć zespół, który będzie grał w domu, więc Gerhard Vohwinkel założył w 1969 roku zespół Allotria Stompers, który później przekształcił się w Allotria Jazz Band. Początkowo grali jako zespół domowy w klubie Allotria w dzielnicy Maxvorstadt, a później, do połowy lat 80., co tydzień w Podium w Schwabing.
Kontrakty płytowe pojawiły się wcześnie, najpierw z Ariolą, a później z Bellaphon. W 1972 roku zespół wystąpił gościnnie w serialu kryminalnym „Der Kommissar”, a w 1989 roku zdobył złotą płytę. Przez wiele lat na perkusji grał Charly Antolini, jeden z najsłynniejszych niemieckich perkusistów jazzowych. Od 1981 roku koncertowali w Ameryce Północnej, z ponad trzydziestoma trasami w USA i Kanadzie.
Brzmienie zespołu definiuje unikalna linia frontu: czterech muzyków dętych, w tym dwóch trębaczy. Nawiązuje to do zespołu King Oliver's Creole Jazz Band z dwoma kornetami, a w ich własnych aranżacjach sięga nawet małych, swingowych zespołów Benny'ego Goodmana. Czterogłosowa sekcja dęta pozwala na uzyskanie brzmień, których nie jest w stanie osiągnąć typowa, trzyosobowa linia frontu, co daje brzmienie przypominające kieszonkowy big band.
Obecnie septetem kieruje Rainer Sander, grający na klarnecie i saksofonie altowym. Colin T. Dawson na trąbce i wokalu oraz Andrey Lobanov na drugiej trąbce tworzą duet trąbkowy, a Markus Krämer gra na puzonie. Sekcję rytmiczną tworzą Thilo Wagner na fortepianie, Peter Cischeck na kontrabasie i Gregor Beck na perkusji.
Allotria wystąpiła z takimi gośćmi jak Wild Bill Davison, Peanuts Hucko, Trummy Young, Ralph Sutton i Warren Vaché, muzycy z kręgu Armstronga, Goodmana i Condona. Ich noworoczne koncerty, które zespół dał w Staatstheater am Gärtnerplatz, a później w Künstlerhaus am Lenbachplatz, są monachijską tradycją.
Znakiem rozpoznawczym zespołu wciąż jest „The Fine Notes Of Classic Jazz”. Aby zrozumieć, co to znaczy, posłuchaj momentów, w których dwie trąbki grają unisono. Przez kilka taktów „Monachium” brzmi jak Chicago z 1923 roku.