W 1962 roku studenci Friedrich-Schiller-Universität Jena założyli zespół jazzowy. Old Time Memory Jazzband istnieje do dziś i pozostał wierny swojemu językowi: Two-Beat-Jazzowi, jaki Louis Armstrong grał w latach dwudziestych. Skład zespołu kilkakrotnie się odmładzał, ale styl pozostał ten sam.
Trąbka, klarnet i puzon tworzą grupę melodyczną i improwizują kolektywnie, a każda z tych linii ma swoją wyraźną rolę: trąbka prowadzi, klarnet oplata melodię, puzon wprowadza linie kontrujące i glissanda. Banjo, fortepian i sousafon utrzymują rytm na dwa. Oprócz jazzu nowoorleańskiego zespół kultywuje także Chicago Dixieland, a wielogłosowy śpiew poszerza paletę brzmieniową. Liderem jest trębacz Gunnar Besen, a obok niego grają między innymi Thomas Kniese na klarnecie, Dietmar Jung na puzonie i Rainer Pratzka na sousafonie.
Z Dresden łączy zespół długa historia. Już w 1974 i 1980 roku grał podczas INTERNATIONALES DIXIELAND FESTIVAL, później powrócił jako oficjalny uczestnik. Przed upadkiem muru współpracował z filharmoniami w Jena i Stendal oraz występował gościnnie w Czechosłowacji i Gruzji.
W 1996 roku po raz pierwszy wyjechała do Nowego Orleanu na „22nd Jazz Reunion Fest”, a z okazji 40. rocznicy odbyła drugą podróż. Podczas Riverboat Jazz Festival w duńskim Silkeborg wystąpiła na scenie z Jacquesem Gauthé, klarnetystą i saksofonistą sopranowym z Nowego Orleanu, który uczył się u Sidney'a Becheta. Dwa razy brała udział w międzynarodowym konkursie nowoorleańskiego jazzu we francuskim Saint-Raphaël.
Do najbardziej niezwykłych miejsc koncertowych należy kawerna elektrowni szczytowo-pompowej Markersbach w Erzgebirge, głęboko we wnętrzu góry. Występowała także na dziedzińcu Kollegienhof der Universität Jena razem z Jubilee Singers, w hamburskim Cotton Club i na Feuerschiff. Przez wiele lat współtworzyła również program z jenańskim mimem Harald Seime.
Trzy płyty CD dokumentują tę drogę, w tym „Dixieland Doin's” oraz z okazji 50. urodzin „Glimpses of a New Century”. W 2022 roku zespół świętował 60-lecie uroczystym koncertem w Jena, a do dziś sousafon brzmi u nich tak, jakby prowadził paradę.
