Jesienią 2017 roku trębacz Jakub Ševčík postanowił założyć w Pradze młody zespół dixielandowy. Korzenie tego pomysłu sięgają jednak dalej wstecz. Ševčík, urodzony w 1988 roku w Chebie, od siódmego roku życia uczył się gry na trąbce w szkole muzycznej w Marienbadzie i grał tam w Junior Dixieland. W wieku piętnastu lat trafił do Praskiego Konserwatorium. Dziś występuje także w Original Vintage Orchestra Petra Kroutila i współpracuje z zasłużonym praskim teatrem Semafor.
Prague Dixieland Society, w Czechach nazywane Pražská dixielandová společnost, a w skrócie PDS, dało swój pierwszy koncert w Napa Bar & Gallery w centrum miasta. To miejsce stało się bazą zespołu; grupa występowała tam raz w miesiącu i dzięki temu zbudowała sobie publiczność. Dziś należy do stałych gości niedzielnego cyklu dixielandowego w Jazz Dock nad Wełtawą.
Pod względem muzycznym PDS czerpie z New Orleans Jazz lat dwudziestych i trzydziestych. Trąbka, klarnet i puzon tworzą front line, banjo i suzafon nadają rytmowi sprężysty puls na dwa, a perkusja zapewnia drive. Fundamentem jest improwizacja, a klasyczne współbrzmienie trzech instrumentów dętych żyje z wzajemnego wsłuchiwania się.
Na uwagę zasługuje rodzinny charakter zespołu. Rodzeństwo Eliška Masáčková i Martin Masáček gra na puzonie i suzafonie, a puzonistka w front line to w Traditional Jazz wciąż rzadkość. Śpiew prowadzi Petra Ševčíková, na klarnecie występuje Jakub Douda, na banjo Jan Brabec, a przy perkusji Petr Mikeš.
Debiutancki album wydany w 2020 roku pokazuje, jak swobodnie zespół podchodzi do swojego składu. Skrzypce i gitara poszerzają tu brzmienie, a Douda przechodzi między klarnetem a saksofonem tenorowym. Lista utworów obejmuje pieśń akademicką „Washington & Lee Swing”, a także „Ain't Misbehavin'” i „All Of Me”, aż po „Oh, Lady Be Good” Gershwina. Partie wokalne dzieli między sobą kilka wokalistek.
Praga ma długą historię dixielandu, a PDS nawiązuje do niej bez nostalgicznego tonu. Muzycy są młodzi, repertuar liczy około stu lat, a kto słyszy zbiorowy chorus na końcu utworu, od razu czuje, ile radości to pokolenie czerpie ze starych form.