W 1976 młoda uliczna kapela z Tilburga nagrała na karnawał singiel, wspólnie z De Walddrums i The New Stars. Lamarotte Jazzband miała wtedy dwa lata i powstała jako pierwsza niderlandzka uliczna orkiestra dixielandowa. Założyciele określili swój cel skromnie: grać jazz, ale nie nazbyt serio. Jazz met een knipoog, czyli jazz z przymrużeniem oka, brzmi to do dziś.
Sam nazwa puszcza oko. La marotte to francuskie słowo oznaczające czapkę błazna, a kto czyta je po niderlandzku, usłyszy laat maar rotten, co można swobodnie oddać jako: niech sobie płynie. Jedno i drugie opisuje podejście zespołu, który swoje rzemiosło traktuje serio, ale nie siebie samych.
Na przestrzeni dekad wykształciło się z tego własne brzmienie, które przede wszystkim kształtują trzy trąbki w frontlinie. Tam, gdzie inne zespoły pracują w układzie trąbka, klarnet i puzon, Lamarotte stawia na sekcję dętą, która błyszczy i grzmi, z saksofonem i puzonem jako barwnikami. Pod spodem pracuje sekcja rytmiczna rodem z ulicznej parady: sousafon, dwa banja, tarka i wielki bęben. Aranżacje zespół pisze sam, zostawiając miejsce na blues, cajun i gospel obok nieskażonego dixielandu i old style jazzu.
Z orkiestry marszowej stał się międzynarodowo rozchwytywanym zespołem scenicznym, który zachował swoją uliczną licencję. Gra na festiwalach w całej Europie i potrafi wywrócić koncert do góry nogami. Od 1984 roku ukazały się jedna płyta LP i osiem płyt CD, na 40. urodziny w 2014 roku podwójny album CD z gościnnymi występami byłych członków, a w 2019 Lamarotte 9 z nagraniami na żywo. Z Janem Hoesem jako wokalistą zespół współpracował ponadto przy płycie CD z piosenkami Beatlesów w brabanckiej gwarze.
W Tilburgu lubi się świętować z rozmachem. 45-lecie zespół obchodził w 2019 roku w Koning Willem II Stadion, a 50. jubileusz w 2024 roku uczcił imprezą w Eissportzentrum. W listopadzie tego samego roku Lamarotte otrzymał Tilburgse Ereprent, wyróżnienie przyznawane przez miasto.
Dresden dobrze zna Brabanter. Podczas Dixieland-Umzug 2019 ich trzy trąbki rozbrzmiewały z otwartego górnego pokładu autobusu wycieczkowego, niosąc się przez całą starówkę. Orkiestra uliczna pozostaje przecież orkiestrą uliczną.
