Sandsteinfiguren przynoszą już swoje instrumenty, ale gra Lamarotte. W Barockgarten Großsedlitz jazzband z Tilburga spotyka się z otoczeniem, do którego należą także muzykające putta na monumentalnych schodach „Stille Musik“. Przy schodach Unteren Orangerie występuje natomiast wyjątkowo żywa obsada: w frontlinie Lamarotte stoją trzy trąbki.

Ta niezwykła obsada kształtuje brzmienie zespołu od dziesięcioleci. Dixieland i jazz w starym stylu stanowią rdzeń ich repertuaru, obok nich swoje miejsce mają blues, cajun i gospel. Muzycy sami aranżują swoje utwory i łączą koncert z pełnym humoru prowadzeniem. Jazz z przymrużeniem oka to w Lamarotte standard – muzykę traktują poważnie, siebie samych nie zawsze aż tak.

W 1974 historia rozpoczęła się jako jedna z pierwszych holenderskich ulicznych orkiestr dixielandowych. Z orkiestry marszowej powstała orkiestra estradowa, która doskonale odnajduje się w obu rolach. Pod gołym niebem w Großsedlitz to doświadczenie pasuje do koncertu, w którym muzyka i ogród tworzą jedność. Również powrót ma tu swój szczególny powód: w 2024 roku Lamarotte świętowało podczas Dixie meets Barock swoje 50-lecie. Teraz ponownie witamy w tym miejscu wieloletnich gości festiwalu.

Ogród powstał od 1719 roku jako siedziba wiejska dla Graf Wackerbarth. August der Starke nabył założenie w 1723 roku i polecił je rozbudować według projektów Pöppelmann, Longuelune i Knöffel. Tarasy, schody, dwie oranżerie oraz liczne figury z piaskowca nadają temu założeniu jego formę po dziś dzień. Wizyta obejmuje ogród i koncert; przed muzyką pozostaje czas, by przejść się po założeniu i poznać na przykład schody „Stille Musik”.

Ich nazwa tworzy na ten popołudnie uroczy kontrast. Putta utrwaliły swoje instrumenty w piaskowcu, Lamarotte wydobywa brzmienie z własnych. Pomiędzy nimi rozciąga się ogród, w którym spacerowanie ma swoje miejsce równie mocno jak Dixieland, trzy trąbki i humor zespołu, który świętował tu już okrągłe urodziny.

Kein Festival-Abschluss wäre vollständig ohne die Dixieland-Parade – und dieses Bild brennt sich ins Gedächtnis: Bis zu zwei Dutzend Motive, Hunderte Teilnehmer, Zehntausende Zuschauer, die die Paradestrecke vom Start an der ehemaligen Carola-Brücke entlang des Terrassenufers durch die historische Innenstadt säumen.

Die Dixieland-Parade ist Traditional Jazz in seiner lebendigsten, ursprünglichsten Form, denn der Jazz wurde buchstäblich auf der Straße geboren, denn in den Beerdigungszügen und Festparaden des New Orleans des frühen 20. Jahrhunderts entstand das Marching-Band-Erbe. Wer heute an der Strecke steht und den Klang einer Brassband auf sich zukommen hört, der erlebt einen direkten Widerhall dieser Geschichte. Und wer das Glück hat, von der Brühlschen Terrasse auf das Terrassenufer zu blicken, sieht das Panorama dieser Parade vor der Kulisse der Dresdner Altstadt.

Die Parade gehört der Stadt und allen, die in ihr sind.