The Dab'Dixie

Kto w nazwie zespołu rozpoznaje pierwsze litery nazwiska Bertranda Dabo, już odnalazł człowieka przy tarce do prania. Dabo gra na washboard, śpiewa i scat­tuje, a tej formacji z Nantes nadaje rytmiczny puls. The Dab'Dixie poświęca się muzyce Nowego Orleanu tak, jak brzmiała w latach dwudziestych, i gra ją tam, skąd pochodzi: na ulicy.

Skład opiera się na dawnej logice. Zamiast kontrabasu i perkusji fundament niosą sousafon, banjo i washboard. Xavier Aubret prowadzi na sousafonie linie basu w dwukroku, Marc Brébion wygrywa na banjo akordy, a washboard dostarcza szelestu i stukotu znanego ze starych nagrań washboard bands. To zestawienie jest mobilne, sprawdza się zarówno w paradzie, jak i na małej scenie.

Melodie należą do trąbki i saksofonu. Etienne Poinsot na trąbce i Alain Pierre na saksofonie na zmianę przejmują prowadzenie, grają tematy dwu-głosowo i wymieniają między sobą frazy. W zależności od okazji zespół występuje jako kwartet lub kwintet, czasem do frontowej linii dołącza puzon, zbliżając brzmienie do klasycznej faktury New Orleans.

W repertuarze znajdują się utwory King Olivera i Jelly Roll Mortona, tytuły z kręgu Louis Armstronga i Bixa Beiderbecke’a, a także kreolskie melodie Sidney Becheta. Muzycy zdobyli duże doświadczenie na jazzowej scenie zachodniej Francji i stawiają na dobry nastrój oraz bliskość z publicznością. Koncert The Dab'Dixie często przypomina spacer: zespół rusza, a ludzie podążają za nim.

Tak właśnie było w Fontenay-le-Comte w Vendée. Po występie na Marktplatz w następnym roku ponownie zaproszono muzyków, tym razem na bezpłatny koncert uliczny przy Moulins Liots. Takie zaproszenia wiele mówią o ulicznej kapeli, bo na zewnątrz zatrzymują się tylko ci, którzy mają na co posłuchać.

Dla Dixieland-Festival ten sposób grania to dobrze znany język. Banjo, sousafon i washboard należą do podstawowego instrumentarium street jazzu, odkąd Brassbands i Spasm Bands przemierzały New Orleans, a The Dab'Dixie pokazuje, jak żywe brzmienie pozostało nad Loarą.