Sześciu muzyków, sześć głosów i dyrygent, który pełni również rolę konferansjera: role podczas drugiego występu Dixietram w ten poniedziałek po Zielonych Świątkach nieco różnią się od ról w zwykłym tramwaju. Sunshine Brass zapewnia muzykę na żywo, a Ekkehart „Ekki” Garten zabawia publiczność opowieściami. Główny nacisk położony jest na jazz i festiwal – zarówno w wersji koncertowej, jak i narracji.

Zespół Suhl prezentuje szeroki wachlarz instrumentów. Sven Viertel gra na trąbce i flugelhornie, Thomas „Peppi” Gütter gra na klarnecie i saksofonie, a Josef Gütter na puzonie. Christian Hanft na suzafonie, Michael „Matzi” Siegfried na banjo i Thomas Henkel na perkusji tworzą fundament sekcji dętej. A jeśli chodzi o wokal, nikt nie musi opuszczać zespołu: śpiewa cała szóstka muzyków.

W wagonie tramwajowym zespół ten osiąga szczególną intymność. Tam, gdzie scena zazwyczaj tworzy dystans od publiczności, tutaj muzycy i pasażerowie siedzą w tym samym wagonie. Suzafon to nie tylko głęboki dźwięk słyszalny z oddali, a klarnet to nie tylko jeden głos w ogólnym brzmieniu. Za każdym instrumentem stoi muzyk, pełniący swoją rolę w zespole. Dixietram łączy oba: brzmienie zespołu i ludzi, którzy je tworzą.

Viertel założył Sunshine Brass w 2001 roku i do dziś prowadzi ten zespół. Od 2006 roku jest gościem festiwalu, a w Dixietram stanowi stały skład. Ekki Garten uzupełnia tę wieloletnią współpracę w przerwach między występami swoim własnym podejściem: opowiada o rozwoju jazzu oraz o festiwalu, jego kulisach i anegdotach. Muzykowanie i opowiadanie mają tu każde swoje miejsce, nie przesłaniając się nawzajem.

Przejazd obejmuje postój z przekąskami i napojami. Następnie zespół zmienia miejsce w wagonie, aby wszyscy pasażerowie mogli zobaczyć muzyków z bliska. Stałe miejsca siedzące gości pozostają bez zmian. Dla innej perspektywy nie musi tu wstawać publiczność – zadanie to należy do muzyków.