Ulubieniec publiczności jedzie tramwajem. Podczas Open-Air-Gala 2026 Sunshine Brass aus Suhl otrzymał nagrodę »Publikumsliebling des Festivals«. Podczas pierwszego z dwóch przejazdów Dixietram w piątek zespół spotka się ze swoimi gośćmi tam, gdzie od lat należy do stałej obsady: w samym wagonie, z instrumentami, śpiewem i niewielkim dystansem do publiczności.

W tym spotkaniu tramwaj jest czymś więcej niż tylko nietypową sceną. Zawiera sześciu muzyków i ich gości w jedną wspólną salę koncertową. Jadą z nimi trąbka i flugelhorn, klarnet i saksofony, puzon, banjo, sousafon oraz perkusja. Sousafon prowadzi bas, banjo trzyma puls, a instrumenty dęte grają melodie. Wszyscy sześciu muzyków także śpiewa. Zespół jest więc obecny nie tylko ze swoim instrumentarium, lecz także z głosami.

Sunshine Brass założył w 2001 roku trębacz Sven Viertel. Od 2006 roku formacja przyjeżdża na festiwal do Drezna. To, że w Dixietram jest stałą obsadą, łączy ich własną historię festiwalową z tą wyjątkową formułą: muzycy nie stoją z przodu na scenie, lecz tam, gdzie siedzą również pasażerowie. Między utworami głos zabiera Ekkehart »Ekki« Garten. Jako konferansjer i konduktor opowiada o jazzie, jego rozwoju oraz o festiwalu. Anegdoty i ciekawostki dopełniają muzykę, nie przerywając jej: przerwy należą do opowieści. Tak więc ta jazowa przejażdżka ma dwa głosy – zespołu i konferansjera, który podchodzi do tego samego tematu po swojemu.

Podczas postoju dostępne są przekąski i napoje. Następnie miejsc nie zamienia publiczność, lecz Sunshine Brass. Zespół przemieszcza się wagonem, aby wszyscy pasażerowie mogli zobaczyć muzyków z bliska. Wszyscy goście mają stałe miejsca siedzące; mimo to dystans do zespołu nie pozostaje taki sam. W tej przejażdżce tytuł ulubieńca publiczności łączy się więc z bardzo praktyczną formą bliskiego kontaktu z widzami.

Kein Festival-Abschluss wäre vollständig ohne die Dixieland-Parade – und dieses Bild brennt sich ins Gedächtnis: Bis zu zwei Dutzend Motive, Hunderte Teilnehmer, Zehntausende Zuschauer, die die Paradestrecke vom Start an der ehemaligen Carola-Brücke entlang des Terrassenufers durch die historische Innenstadt säumen.

Die Dixieland-Parade ist Traditional Jazz in seiner lebendigsten, ursprünglichsten Form, denn der Jazz wurde buchstäblich auf der Straße geboren, denn in den Beerdigungszügen und Festparaden des New Orleans des frühen 20. Jahrhunderts entstand das Marching-Band-Erbe. Wer heute an der Strecke steht und den Klang einer Brassband auf sich zukommen hört, der erlebt einen direkten Widerhall dieser Geschichte. Und wer das Glück hat, von der Brühlschen Terrasse auf das Terrassenufer zu blicken, sieht das Panorama dieser Parade vor der Kulisse der Dresdner Altstadt.

Die Parade gehört der Stadt und allen, die in ihr sind.