Sześciu muzyków, sześć głosów i konduktor, który prowadzi również konferansjerkę: podczas drugiej Dixietram w poniedziałek wielkanocny układ ról wygląda nieco inaczej niż w zwykłym ruchu tramwajowym. Sunshine Brass odpowiada za muzykę na żywo, a Ekkehart »Ekki« Garten za historie między utworami. W centrum uwagi są jazz i festiwal – grane i opowiadane.

Zespół z Suhl przywozi ze sobą całą gamę instrumentów. Sven Viertel gra na trąbce i flugelhornie, Thomas »Peppi« Gütter przechodzi między klarnetem a saksofonami, Josef Gütter gra na puzonie. Christian Hanft na sousafonie, Michael »Matzi« Siegfried na banjo i Thomas Henkel na perkusji tworzą fundament dla sekcji dętej. A przy śpiewie nikt nie musi opuszczać zespołu: wszyscy sześciu muzyków śpiewa.

W wagonie tramwajowym ten skład zyskuje szczególną bliskość. Tam, gdzie zwykle scena tworzy dystans do publiczności, tutaj muzycy i pasażerowie siedzą w tym samym wagonie. Sousafon to nie tylko niski dźwięk z oddali, a klarnet nie jest jedynie jednym z głosów we wspólnym brzmieniu. Za każdym instrumentem stoi muzyk ze swoją rolą w zespole. Dixietram łączy oba te elementy: brzmienie zespołu i ludzi, którzy je tworzą.

Viertel założył Sunshine Brass w 2001 roku i kieruje zespołem do dziś. Od 2006 roku jest gościem festiwalu, a w Dixietram należy do stałego składu. Ekki Garten uzupełnia tę wieloletnią współpracę w przerwach swoim własnym sposobem opowiadania: mówi o rozwoju jazzu i o festiwalu, jego kulisach oraz anegdotach. Muzykowanie i opowiadanie mają tu każde swoje miejsce, nie zagłuszając się nawzajem.

Do przejazdu należy postój z przekąskami i napojami. Następnie zespół zmienia miejsce w wagonie, aby wszyscy pasażerowie mogli zobaczyć muzyków z bliższej odległości. Stałe miejsca siedzące gości pozostają bez zmian. Nie trzeba tu wstawać publiczności, by uzyskać inną perspektywę – zadbają o to muzycy.

Kein Festival-Abschluss wäre vollständig ohne die Dixieland-Parade – und dieses Bild brennt sich ins Gedächtnis: Bis zu zwei Dutzend Motive, Hunderte Teilnehmer, Zehntausende Zuschauer, die die Paradestrecke vom Start an der ehemaligen Carola-Brücke entlang des Terrassenufers durch die historische Innenstadt säumen.

Die Dixieland-Parade ist Traditional Jazz in seiner lebendigsten, ursprünglichsten Form, denn der Jazz wurde buchstäblich auf der Straße geboren, denn in den Beerdigungszügen und Festparaden des New Orleans des frühen 20. Jahrhunderts entstand das Marching-Band-Erbe. Wer heute an der Strecke steht und den Klang einer Brassband auf sich zukommen hört, der erlebt einen direkten Widerhall dieser Geschichte. Und wer das Glück hat, von der Brühlschen Terrasse auf das Terrassenufer zu blicken, sieht das Panorama dieser Parade vor der Kulisse der Dresdner Altstadt.

Die Parade gehört der Stadt und allen, die in ihr sind.